Sessiz Tepe: Dönüş

Oyunun bir hayranı olarak salona sıfır beklentiyle girdim ve yine de hayal kırıklığıyla çıktım. Christophe Gans sanki Silent Hill 2’yi anlamamış; yalnızca “estetik kareler” yakalamak istemiş. James’in yüzünü Pyramid Head’in miğferindeki bir yarıktan gösterme tercihi, sözde sanatsal bir ifade olarak o kadar göze sokulmuş ki istemsizce güldüm. Yine de trajedi şu: Film ne kadar zayıf olursa olsun, ben hâlâ onun Mary’i bulmasını umut ederken yakaladım kendimi. Oyundaki o yıkıcı an—“Yağmurdan nefret etmeyi öğrendim”—filmde karşılığını bulmayınca, aslında neyi kaybettiğimizi anladım: Sessizliğin ve ima edilen yasın gücünü. Buna rağmen, Akira Yamaoka’nın müziği yükseldiğinde tüylerim diken diken oldu. O melodiler, bu filmin asla hak edemediği bir ruha sahip.